| Afbeelding/foto |
 |
|
11-05-2010 - De Zuidas te Amsterdam
Kennen jullie De Zuidas te Amsterdam? Daar waar de A10 langs gaat net na of voor (hangt ervan af van waar je komt) de RAI? Het lijkt New York wel met al die hoge gebouwen, het één mooi, het ander monsterlijk. Nou, in die inspirerende omgeving staat mijn burootje. Ik wil graag wat wistjedatjes delen over dit deel van onze hoofdstad. Wist je bijvoorbeeld dat het altijd stormt op de Zuidas, ook als het in de rest van Amsterdam windstil is? Het komt door die torenhoge gebouwen die vlak op elkaar staan: daar perst de wind die er is zich massaal doorheen. Daarom zie je altijd mensen in winterjassen rond de gebouwen staan roken, ook als je zelf zonder jas op de fiets voorbijfietst. Wistjedat niemand van die rokers de weg weet op, van of naar de Zuidas? We komen aan, parkeren in de Qpark en gaan binnendoor (anders verwaait ons kapsel) naar kantoor. Hooguit gaan we eens "buiten den deur" lunchen, maar stel je daar niet veel van voor: ook dat doen we in de tentjes die op de Zuidas zitten. Wistjedat de gebouwen zo dicht op elkaar staan dat je elk in een ander gebouw op elkaar's bureau kan kijken wat er ligt? Wistjedat op de Zuidas andere modetrends geldig zijn dan in de rest van ons land. Wistjedat iedereen een beetje op iedereen lijkt op de Zuidas. Wistjedat Amro de stad Amsterdam een aanzienlijke som heeft betaald om af te dwingen dat ze het hoogste pand hebben en ook zullen houden. Wistjedat er nog niemand op het idee is gekomen om op de Zuidas een patattent te beginnen. Wist je dat een patattent op de Zuidas een goudmijntje zal zijn?
Weet je wat, ik schrijf nog wel es een Zuidas II, een zomer-editie. Groetjes, Alice.
Gepost door: Alicewereldje op 11-05-2010 om 23:12
|
|
10-05-2010 - Start van de Giro d'Italia, Zuidas te Amsterdam
Jullie razende reporter ging een kijkje nemen op de Zuidas. Direct bij de Make & Take zag je de grote touringcars al staan met daarop indrukwekkende namen als Quick Step, Rabo en Saxo (schrijf je dat zo eigenlijk?). Verder veel indrukwekkend uitziende autootjes met iets van organization erop met bruingebrande zestigers erin en gele auto's met wielen en fietsen er bovenop. Erom heen wat witte Italiaanse busjes, stampvol gepropt met giro-setjes. Ik hoor veel italiaans om mij heen praten. Als je verder loopt richting ABN AMRO dan zie je hoge hekken: een soort kooi en daarin verzamelen de renners zich. Ik heb nog nooit zoveel stoers bij elkaar gezien. Ze hebben allemaal het gelaat van een mens dat veel, heel veel in de buitenlucht doorbrengt: beetje verweerd en bruiner dan de kantoormensen die normaliter de Zuidas bevolken. Ze lachen stoer naar elkaar, snotten eens links of rechts en lachen. Ze hebben er zin in. Dat groepeert zich dan voor een armetierig bleekroze poortje waar Jolanthe met een bleekroze vlaggetje op haar te hoge hakken staat te wiebelen, bijgestaan door nog een paar meisjes die ook staan te wiebelen op te hoge hakken en te bibberen van de kou vanwege veel te korte rokjes. Er was ook nog iemand verkleed als slechte Micky Mous, daar weet ik verder niet van wat zijn functie is maar ongetwijfeld belangrijk en gewichtig. Daarvoor staan motoren, eindeloos veel motoren, weer met die zestigers erop die kijken alsof ze zelf jarenlang de giro gereden hebben of er in elk geval alles van af weten en camera's: de mannen die met gemak alle RSI trotseren door urenlang met zo'n zwaar ding op de arm te zitten (geen baantje voor wattenbollen). Voor de renners, die dij aan dij gaan staan (hoe fietsen ze zo ooit weg?) gaan zo'n 40 journalisten met grote camera's op de grond zitten en iedereen wacht tot Jolanthe met dat bleekroze zielige vlaggetje zwaait (dat kan echt mooier hoor). Klikkerdeklikkerdeklik en zoef......daar gaan ze. Het publiek juicht (ik neem aan omdat ze het knap vinden dat die mannen na al die valpartijen van gisteren uberhaupt nog zo gek zijn om op te stappen) en de caravaan is weg. Zoef. En journalist die op de knieën zat kwam nog maar net op tijd weg. De stoere mannen op de fietsen hebben er maling aan, ze gaan op naar het bruisende Middelburg en er staan ze weer veel richels en bulten op Neerlandse overgeregelde wegen te wachten. Daar achteraan gaan al die gele auto's met wielen, ambulances (broodnodig zo we gisteren zagen) en tenslotte de bussen. En weer daar acheraan onze wielerkenner bij uitstek (mag ik dat zeggen......ja dat mag zik zeggen): Mart Smeets compleet herkenbaar (stel je voor dat we hem niet zouden zien...pfff) met witte sjaal. Ondertussen worden de hekken al weer weggehaald......het girocircus is weer voorbij en laat mij verbijsterd achter: zoveel stoers heb ik nog nimmer gezien......Groetsels, Alice
Gepost door: Alicewereldje op 10-05-2010 om 12:04
|
|
10-05-2010 - Weer aan de slag, de baas is weer terug van vakantie
PA (personal assistent) zijn is een raar beroep. Waarom raar? Omdat het maatwerk is: elke baas (vrouw of man) heeft zijn eigen wensen, op zijn eigen tijden en op zijn eigen manier. Of je succesvol bent als PA hangt in belangrijke mate af van de vraag in hoeverre je mee kunt gaan hierin met de baas. Daarnaast moet je natuurlijk vaktechnische vaardigheden maar de slagroom op de taart en datgene wat jou "beter" maakt dan je collega is in hoeverre je mee kan bewegen met de grillen en nukken van de baas.
Ik heb al een aantal verschillende "bazen" gehad in mijn carriere en juist dat meebewegen gaat mij goed af. Het waren heel verschillende persoonlijkheden met elk een eigen branche en werkwijze. Op de vraag waarom ze mij "goed" vinden komen telkens (onafhankelijk van elkaar dus) dezelfde soort antwoorden:
- ze weten dat ik er altijd ben, maar hebben daar geen last van.
- ze weten dat ik alles in de smiezen hou en aan de bel trek als ze iets dreigen te vergeten.
- ze weten dat ik zeer discreet ben.
Zo simpel is het dus. Maar hoe simpel dit theoretisch omschreven staat, in de hectiek van alledag is dit nog een hele opgave.
Ik ben ervan overtuigd dat je bepaalde dingen niet leren kan maar aangeboren moet hebben. In mijn vak is het belangrijk feilloos aan te voelen wanneer je de baas iets vraagt en wanneer je de vraag niet stelt. Dat maakt dat ik voldoe aan het er altijd zijn maar er geen last van hebben. Zo kan ik nog wel een boekje volschrijven over wat je in je pakket moet hebben om dit vak zo uit te voeren dat de baas je goed vindt.
De relatie baas/ PA is een vreemde. Ten eerste een zeer hierarchische, baas is baas en knecht is en blijft knecht, hier gaat het vaak mis als mensen een tijdje samenwerken. Verder is het bijna altijd slechts éénrichtingverkeer: de PA verdiept zich in de baas (hoe wil hij het hebben, wat, wanneer, met wie enz.) maar de baas nimmer in de PA. Als ik om me heen kijk naar de goede PA's dan is de gemeenschappelijke eigenschap die we allemaal hebben dat we dit weten en accepteren. Wie dat niet kan brandt onherroepelijk op en gaat wat anders doen.
Natuurlijk is dit allemaal even kort opgeschreven en daarmee kort door de bocht. Het is een mooi vak met vele nuances en accenten en ik zou er avonden over kunnen vertellen (met veel, heel veel hilarische verhalen) en boeken over kunnen schrijven.
Afijn, reden voor dit onderwerp is dat mijn baas vandaag, na een week vakantie is één van zijn vakantiehuizen, weer ten tonele gaat verschijnen en ik ben benieuwd wat het brein weer bedacht heeft en van plan is. Dat weet je maar nooit......
Ik wens iedereen een prettige (werk)dag.
Gepost door: Alicewereldje op 10-05-2010 om 07:12
|
|
09-05-2010 - Een paardenpuzzeltje
ik heb deze week een paar keer via twitter http://twitter.com/alicewereldje genoemd dat ik vanaf het begin van de week ineens een ander paard had dan ik gewend ben. Normaal gesproken heb ik een hele lieve merrie die blij is me te zien en het leuk vindt om met me aan de slag te gaan. Ineens was dat over; ik was niet leuk en aan de slag gaan ook niet. Nou kan een merrie altijd wat hormoonachtige humeurtjes hebben dus in eerste instantie sloeg ik er weinig acht op. Omdat het toch heftig was bleef het onderwerp mij boeien: wat is er toch met haar? Ik gaf haar wat afwisselender werk en veel tijd om zelf te spelen in de paddock. Verder lekker poetsen en kijken of het humeur zou verbeteren. Vrijdag hoorde ik van een stalgenoot het hoe en waarom en werd me veel duidelijk.
's Morgens wordt mijn paard in de stapmolen gezet, ik ga zelf altijd 's avonds naar stal en zo komt ze lekker twee keer per dag haar stal uit. Dinsdag ging het mis in de molen en kwam er een ander paard bij mijn paard in het vak terecht. En dat betekent twee paarden, onvrijwillig bij elkaar in een kleine ruimte en dat werd dus oorlog! Dat verklaarde haar rothumeur. De grand lady was boos! En terecht.
Dat ze ook in de training anders dan anders was wordt hier ook door verklaard. Ze heeft natuurlijk de indringer proberen te verjagen met slaan en bijten en dan is een vreemde beweging snel gemaakt. Net als bij mensen kan die dan een pijntje opleveren en dat maakt training geen feest. Dat moet even rust hebben. Maar ik hoorde het vrijdag pas en wist hier dus niets van.
Ik ben blij dat ik deze week niet boos geworden ben, toch gevoeld heb dat er iets aan de hand was en haar een beetje heb laten betijen met haar humeur en geen zin in training.
Gisteren nam ik haar mee naar les en mijn instructeur stapte zelf 5 minuutjes op en bevestigde mijn vermoeden: er zit iets vast in haar lijf, ze kan niet lekker doorrollen zoals we dat noemen. We hebben geprobeerd hier met aangepaste training wat aan te werken en doen dat de komende twee dagen weer. Dan moet het beter zijn als het spierstijfheid is, zoniet dan bellen we de fysiotherapeut, moet die even kijken of er bijv een spier op spanning is blijven staan of iets anders aan de hand is. Meestal gaat het met beweging (in aangepaste vorm namelijk training die erop gericht is spieren en het lijf los te maken) wel weg. Een paard is namelijk een bewegingsdier en wordt bijna nooit van rust beter, tenzij er iets groots aan de hand is uiteraard.
Gisterenavond heb ik haar nog een uurtje in de paddock (zandbak) gezet, daar kan ze lekker rollen en spelen met pilonnen en ballen. Ze ging lekker tekeer en dat is geruststellend; doet het lijf haar echt zeer dan laat ze dat wel uit haar hoofd. Ik ben benieuwd wat de komende dagen brengt en hoop dat ze weer lekker in haar velletje komt te zitten.
Gepost door: Alicewereldje op 09-05-2010 om 07:42
|
|
07-05-2010 - Buren
Buren zijn een raar fenomeen. Je kiest ze niet uit en moet maar afwachten waar je naast komt te zitten en natuurlijk heb je met elkaar te maken. Na jaren ben ik wijs geworden: ik ga mijn buren een beetje uit de weg: ik groet ze en sta klaar met een kopje suiker indien nodig, maar ik loop de deur niet plat en ben erop gericht de verhouding neutraal en daarmee goed te houden. Herrie met je buren is een ramp dus dat wil je niet.
Wij wonen in een keurige nieuwbouwwijk in een dorpje. De huizen in de straat zijn allemaal koopwoningen in het duurdere segment. Tegenover ons staan huizen van een half miljoen en juist over die buurtjes verbaas ik me dagelijks. De nieuwbouwwijk kent een parkeerbeleid van anderhalve plaats per woning. Dat is net te kort, de meeste huishoudens in onze buurt hebben twee auto's.
Ons rijtje is nog erger: de eerste drie huizen bezitten samen 7 auto's, de plekjes voor de deur zijn dan ook altijd goed bezet. De buren aan de overkant hebben echter op eigen erf twee parkeerplaatsen vertonen raar gedrag: ze parkeren daar slechts 1 van hun totaal 3 auto's. De andere twee zetten ze bij ons voor de deur, en soms staat zo'n auto daar dagen omdat je met z'n tweeën nu eenmaal niet continue in drie auto's kan rijden.
Waarom doen ze dat, snappen ze niet dat wij, van de eerste drie huizen met zelf 7 auto's die we openbaar moeten parkeren, ons een rotje ergeren aan dit asociale gedrag? Blijkbaar niet. De effecten zijn wel merkbaar: ze worden niet of nauwelijks gegroet en vaak een beetje klem gezet met hun wagenpark, dan parkeren wij onze auto er per ongeluk dicht tegen hun instapdeur aan. Ik denk dat ik het wel zou merken als ik hen zou zijn en voortaan de twee auto's in elk geval op eigen terrein zou zetten, zij merken niets en leven hun leventje. Wij gaan eens informeren bij de gemeente of ze niet toevallig verplicht zijn om twee auto's op eigen erf te zetten (soms is dat zo geregeld in nieuwbouwwijken) en dan gaan we er toch maar eens wat van zeggen. Proberen wat begrip voor anderen te krijgen maar het gekke is dat hoewel ik nog nooit een woord gewisseld heb met ze, ik nu al een raar beeld van ze heb: zoiets van "ze leven slechts voor zichzelf en het boeit ze niets dat anderen misschien last van ze hebben". Vaak kom ik 's avonds laat thuis en is de enige parkeerplek nog dat ongebruikte plekje op hun erf, ik overweeg vaak om mijn auto dan bij hun neer te zetten maar durf dat niet vanwege mijn missie om mijn buren vooral niet te hinderen. Wordt vervolgd.....
Gepost door: Alicewereldje op 07-05-2010 om 07:52
|
|
06-05-2010 - Weer naar kantoor vandaag!
Nee, de big boss is nog en vacance maar ik moet toch effies ten burele om te kijken wat daar allemaal voor nare dingen liggen. Hij is trouwens echt met vakantie; ik hoor hem helemaal niet en dat is heerlijk omdat "de baas" normaal gesproken een soort zekere, altijd aanwezige factor is die zich op elk moment kan melden met een vraag, een verzoek of mededeling.
Tarotkaart voor vandaag is trouwens zwaarden drie: een kaart die een crisis aangeeft in de relationele sfeer. Ik kan deze alleen maar plaatsen in de relatie tussen mij en mijn paard, die sinds een paar dagen heeft ontdekt dat ze haar tong naar buiten kan gooien in de linkergalop. Vanavond maar eens kijken hoe dit verder zal gaan.
Verder ben ik inderdaad in deze minivakantie heel veel aan het studeren, studeren en studeren en gebeurt er weinig meer bijzonders in mijn wereldje dan dat.
Ik heb twee websites ontdekt die ik dagelijks ben gaan bijhouden en waarderen: hier zijn de links:
http://www.hannekegroenteman.nl/ en
http://www.wasdag.nl/
Wens ik iedereen een vrolijke en zonodig productieve dag vandaag, groetjes, Alice
Gepost door: Alicewereldje op 06-05-2010 om 07:36
|
|
05-05-2010 - Waarom is het studiemateriaal zo ongeloofelijk taai en saai?
Ja, van Tuttum in de vorm van mijn eigen persoontje heeft de daad bij het woord gevoegd: ik ben weer begonnen met studeren. Het nog twee modules op de plank liggen: Personeelsmanagement en Test en Toetstheorie. Dat die tweede een drama is zie je gelijk al aan de titel: zeer technisch en eigenlijk moet je een klein wiskundig talentje ergens verborgen hebben om de logica van de tekst te doorgronden. Ik mis dit talentje en weet dus dat als ik eenmaal de begeerde 6 voor dit vak binnenhaal, ik nog altijd niet begrepen zal hebben wat de clou van het boek is..... Het eerste is leuker maar weer veel technischer dan je zou denken: allerlei modellen passeren de revue en zo gaat het 1.000 pagina's in English door. aan mij weer de schone taak te onthouden wat de verschillen ertussen zijn (en de een is altijd een opvolger van de ander dus overeenkomsten genoeg), wie ze bedacht heeft, in welk werelddeel en waarvoor ze gebruikt worden. Waarom moet dat zo? Is een universitaire graad halen gewoon een beloning voor het feit dat je je door meters dikke, ondoorgrondelijke onbegrijpelijke stof hebt heen geworsteld, het zou toch allemaal een beetje smeuïger moeten kunnen zou ik zeggen. Toch hoop ik eens, doel is binnen drie jaar na nu, dat brevet van meters te halen. Dus hup: verstand op nul en aan de slag weer (eigenlijk zeer ironisch dat je letterlijk je verstand op nul moet zetten om hier doorheen te kunnen worstelen). Groetjes, Alice.
Gepost door: alicewereldje op 05-05-2010 om 16:36
|
|
04-05-2010 - Na 3 uur koffie met een vriendin een ferm besluit genomen
Lekker hoor: zo'n meivakantie. Gisterenmiddag bracht ik drie uur door bij een dierbare vriendin en zoals vriendinnen doen bespraken we het leven en vooral de gevoelens daaromheen. Dit schijnt iets overwegend vrouwelijks te zijn maar toch een goede tip voor mannen: het praten over ordent namelijk je eigen gevoel en gedachten en zo nam ik na veel kopjes koffie met spritsen een ferm besluit: ik pak mijn studie A&O psychologie weer op. Moet nog zo'n 30 jaar werken en kan niet wedden op slechts één paard, moet (as ever) voor mezelf zorgen. Dus hup: de boeken weer in. Ik ben ongeveer op de helft dus is er nog veel te doen. Het grappige is dat de tarotdagkaart al aanspoorde om keuzes te maken en dat dat ook gebeurde, zo gaat het vaak met de kaarten. Dagkaart voor vandaag is; coins 7, de kaart die zegt dat er veel mogelijkheden zijn en ik keuzes niet op feiten moet baseren maar op gevoel. Sluit mooi aan bij de kaart van gisteren ;))
Wat brengt de dag van vandaag nog meer. Ik hoop een zonnetje in elk geval en het is natuurlijk dodenherdenking en dat neem ik altijd heel serieus: we herdenken dat we slechts mens zijn, potentieel een gruwelijk wezen maar naast die duistere kant ook mooie kanten en daarmee gecompliceerd in sociaal verkeer. WO II blijft een onbegrijpelijk proces: 6 mln mensen systematisch mbv "fabrieken" uitroeien het toppunt van het gruwelijk menselijk potentieel. Ik herdenk echt en eigenlijk om het besef dat dit in mensen en dus ook ergens in mij verscholen zit, te beseffen.
Verder hoop ik dat de kapper tijd voor me heeft vandaag: ik ben echt toe aan een snoeibeurtje en ik zie op de BB dat the big boss het woord "vakantie" niet begrijpt. Wonderlijk, het is toch een goed Nederlands woord met een alom bekende betekenis van "niet werken" maar ik zie hem vrolijk "ik laat A dit" en "ik laat A dat" rondmailen dus ik moet ook nog even aan de slag.
Zo wordt het weer een druk dagje. Volg me via twitter: http://twitter.com/alicewereldje en maak er een mooie dag van! groetjes, Alice
Gepost door: Alicewereldje op 04-05-2010 om 06:46
|
|
03-05-2010 - Sportschool, 3 x per week,
Jaha, dat moet tegenwoordig. Weg is die vanzelfsprekendheid van een altijd meewerkend lichaam: het wil en eist onderhoud en dus ga ik nu al een tijdje naar de sportschool. Nee, niet zo eentje waar je verbijsterd struikelt over de body builders (brr) maar gewoon een gemoedelijke waar jong en oud samen ploetert tegen de veroudering en verstramming en voor de soepelheid, lenigheid en conditie. In het begin is het leuk. De vorderingen die je maakt zijn groots: wat je vorige maand nog absoluut geen 5 minuten kon volhouden, doe je dan ineens 10 minuten oftewel: is verdubbeld. Nu, na een jaartje doortrainen zo'n drie keer per week ben ik in een fase beland die de boel steady houdt ipv vorderingen maakt. Nou is zo'n sportschool ook niet gek: die kent z'n pappenheimers en raadt dan ook dwingend en vriendelijk aan dat je regelmatig een meeting met een van de instructeurs in de agenda zet, die een nieuw trainingsschema voor je samenstelt. Kijk, en daar haakt Alice weer af. Ja, ik wil trainen, conditie, spierkracht en souplesse, maar nee; ik wil er niet voor pijnlijden en afzien en helaas hangt dat een beetje aan die instructeurs vast, hoe vriendelijk en begrijpend ze je ook aanhoren, uiteindelijk willen ze dat je je grenzen verlegt. Een klein beetje pijn mag het volgens hen best doen en moe mag je ook best zijn na je sportuurtje. Dus de praktijk van mijn wereldje laat zien dat ik meestal de instructeurs vriendelijk toeknik, meestal spreken ze me niet aan als ik los in de zaal bezig ben, dit is het voordeel van de muziek die ik op mijn oren heb ;)) maar af en toe moet het, omdat het anders geen steek vooruit komt en de droom toch weer zo'n meewerkend vanzelfsprekend lichaam te hebben niet met die drie bezoekjes wordt bereikt......het blijft een ambivalente hobby.
Groetjes, Alice
Volg me via twitter: http://twitter.com/alicewereldje
Gepost door: Alicewereldje op 03-05-2010 om 13:17
|
|
03-05-2010 - Ik heb hele leuke nieuwe blogs ontdekt
Ben sinds kort aan het bloggen, artikelen schrijven en twitteren en verdiep me dus via het internet in allerlei voor mij nieuwigheden. Zo kwam ik bij het zoeken naar beroemde twitteraars om te gaan volgen op de website van Hanneke Groenteman terecht.
http://www.hannekegroenteman.nl/
Ze post daar snel na een tv programma commentaar en leuke filmpjes. Een andere lollige is deze:
http://www.jortkelder.nl/
Deze sites heb ik vervolgens toegevoegd aan mijn Google Reader, ook zo'n nieuwe gadget die ik heb toegevoegd op mijn eigen I google pagina. Zo ben ik snel bezig weer een heel klein beetje bij te blijven of komen. Verder een lekker vrij dagje, ik ben effies uitgewerkt zeg maar en het kan nu (the big boss is on vacation) dus ik moet het maar even pakken. Speciale plannen heb ik niet voor deze week: behalve het hoognodige kapperbezoek waarbij ik voor de zoveelste keer twijfel of ik het af zal laten knippen: kan dat nog wel, een vrouw van 40 met lang haar? en een bezoek aan mijn heerlijke kletsvriendin dat altijd uren duurt en nergens over hoeft te gaan. Ook moet ik van mezelf mijn studie weer oppakken en naar de sportschool maar ik ben een ster in het ontduiken van mijzelf opgelegde verplichtingen dus ik ben benieuwd wat daarvan terecht zal gaan komen.
Volg me via twitter: http://twitter.com/Alicewereldje
Gepost door: Alicewereldje op 03-05-2010 om 08:18
|
|
02-05-2010 - Tarot dagkaart is de Hogepriesteres
Goedemorgen,
Ik heb gisteren ademloos twee boeken van overlevenden van de concentratiekampen gelezen. Ik doe dat elk jaar rond deze tijd, herdenk mijn hele leventje al actief, al heb ik geen naasten met ervaringen of andere duidelijke links ermee. Toch heeft het mij mijn hele bestaan al beziggehouden en dus ook dit jaar. Het maakt me altijd weer sprakeloos hoe dit heeft kunnen plaatsvinden. Dat de mens niet alleen een lief, stralend wezen is verbaast mij helemaal niet: het slechte zit er net als het goede ingebakken, veel meer dan bij andere soorten. Toch is dit zo groots en absurd dat het ook na jaren en jaren lezen en luisteren naar getuigen, onbegrijpelijk blijft.
Mijn tarotkaart van vanmorgen is de Hogepriesteres. Na de ratio en logica van de koning van zwaarden van gisteren is dit een kaart van geheimen en mysteries. Ze spoort aan intuïtie en dromen serieus te nemen en staat dus in contrast met de kaart van gisteren.
Volg me met twitter: http://twitter.com/Alicewereldje
en via: http://alicewereldje.infoyo.nl/
Gepost door: Alicewereldje op 02-05-2010 om 09:58
|
|
01-05-2010 - Koffie met een stalvriendin
Ik heb vandaag een lekker uurtje getraind. Het was de tweede achtereenvolgende dag dat ik mijn paard zadelde om serieus aan de slag te gaan en ik kon zo weer verder waar ik gisteren gebleven was: nu volhouden en doorzetten: zadelen dat paard, koffie komt daarna wel.
En die koffie deed ik na het rijden met een stalvriendin die ik al een heel tijdje niet meer gesproken had. Zij is specialist in een ziekenhuis en maakt krankzinnige dagen. Ik doe daar als PA weinig voor onder (voor die dagen dan ;) en nu zaten we samen aan een bakkie leut nadat we onze paarden getraind hadden. Ze deelde mij haar ferme besluit mee: ze gaat 0.9 werken, niet meer fulltime. Ik keek haar aarzelend aan: ga je 0.9 werken of ga je 1.0 persen in 0.9 vroeg ik haar met een glimlach. Ja, klonk het weifelend vanachter de zwarte koffie met heerlijke stroopwafel, dat is nog even de vraag. We keken samen naar wat er achter het glas in de rijbaan gebeurde en zagen de medestalgenoten, merendeels huisvrouwen zonder zo'n krankzinnig baantje, hun paarden trainen. Een zucht. Ik heb het nu wat rustiger, vertrouwde ik haar toe. Het voelt een beetje eng. Tja, zei de specialiste, kun je nagaan, dat voelt eng. We zijn ver van huis meis. Jij nog een kopje koffie? Ja gezellig, nemen we er nog een heerlijke stroopwafel bij, zomaar zo'n vrije zaterdagochtend, moeten we even van genieten.
Groetjes, Alice
Volg me op twitter: http://twitter.com/Alicewereldje
Lees mijn artikelen: http://alicewereldje.infoyo.nl/
Gepost door: Alicewereldje op 01-05-2010 om 20:17
|
|
01-05-2010 - Waarom geef ik anderen de macht om mij te beïnvloeden?
Met dit raadsel stond ik vanmorgen op. Waarom zou ik anderen toelaten mij te beïnvloeden, zelfs als ze dat zelf niet weten en dus niet bewust doen of willen. Gek is dat eigenlijk. Waarom doe ik niet gewoon wat ik wil doen, hoe ik het wil doen en wanneer ik het wil doen, zonder me druk te maken over wat de anderen ervan zullen vinden. Ik ben 40 en kom er achter dat ik dit gedrag van mezelf behoorlijk zat ben. Het levert niets dan beperking op en ik zal toch nooit weten of anderen me opmerken en zo ja wat ze ervan vinden. Wat kan het me schelen? Als ik teruglees zie ik pas hoe zinloos dit is. Dus heb ik een nieuw voornemen: leven! Doen wat ik wil doen, ik neem die macht die ik blijkbaar aan iedereen om me heen uitdeel weer terug, pak de dingen in eigen hand en ga voor de doelen die ik mezelf stel, ongeacht wat anderen daarvan vinden. Terwijl ik het opschrijf voel ik een soort vrijheid, diep van binnen, een heel snel gevoel dat opkomt en weer gaat. Alsof ik even kan proeven van wat kan zijn. En wat is dat dan: dat wat kan zijn. Hierop bestaat een simpel antwoord: jezelf zijn, op je eigen intuïtie vertrouwen en ernaar handelen. Accepteren wat je voelt en wat je doet en het zien als je eigen proces en daarvan genieten. Moeilijk in een wereld die zoveel prikkels geeft maar ook het statement "moeilijk" is slechts het plaatje dat ik erop plak: ik kies dat plaatje en niemand anders.....dit is doordenkstof vrees ik, ben benieuwd hoe anderen hierover denken.
Volg me via Twitter: http://twitter.com/Alicewereldje
Gepost door: Alicewereldje op 01-05-2010 om 07:50
|
|
30-04-2010 - Net terug van een uurtje dressuurtraining
Ik was vroeg wakker op deze natgeregende koninginnedag en was om 08.15 uur op stal, paard lekker poetsen en zadelen en om iets over half negen in het zadel. Mijn paard begon wat drammerig; wilde te hard stappen en niet echt ontspannen. Wat buiten de rijbaan gebeurt bleek ook meer interessant. Het enige wat je daaraan kan doen is je eigen concentratie op je training en rijden vergroten. Als je namelijk mee gaat doen in het letten op al het andere op het terrein, dan wordt dat van kwaad tot erger en komt er van training weinig terecht. Hoewel we deze week weinig getraind hebben ging ze braaf weg toen ik haar in draf zette. Ze was uberhaupt heel fijn om mee te werken en deed goed haar best. We zijn dus weer begonnen: vanavond mag ze nog een uurtje in de paddock spelen en morgen trainen we weer verder, groetjes, Alice. http://twitter.com/Alicewereldje om mij te volgen via twitter en http://alicewereldje.infoyo.nl/ om de artikelen te lezen die ik zo nu en dan schrijf.
Gepost door: Alicewereldje op 30-04-2010 om 11:44
|
|
29-04-2010 - Kan iemand mij even een schop onder de kont geven?
Aaarggg...ik voer om heel eerlijk te zijn, geen flikker uit de afgelopen dagen. Dat komt namelijk zo (let op: hier komen de excuses); de afgelopen tijd is het gierend druk geweest op het werk. Daarnaast deed ik nog een website bouwen voor een vriendin en de layout van een nieuwe CD. Uiteraard staat het paard elke avond trouw op mij te wachten en moet ik van mezelf regelmatig naar de sportschool. Nu is de website en CD klaar en is het op het werk ineens wat rustiger. En dan klap ik een soort in een vacuüm, een soort niemandsland tussen al wat ik kan en wil doen (paard trainen, hard trainen op de sportschool, studeren, eindelijk eens wat zooi opruimen) en wat ik doe: namelijk weinig tot niets. Een collega van mij die ik dit een beetje nerveus vertelde vanmiddag zei onder exact dezelfde lethargie te lijden na een drukke periode. Dus als iemand mij even een schop onder de kont wil geven onder de woorden kom Alice, hup: je wereld in: ga ervoor! dan houd ik me sterk aanbevolen en wees eerlijk, ik heb nu een goed excuus om helemaal niets te doen: ik wacht tot iemand die schop ook daadwerkelijk geeft....
Groetjes, Alice
Gepost door: Alicewereldje op 29-04-2010 om 18:59
|
|
28-04-2010 - Cohen
De PvdA heeft de heer Cohen naar voren geschoven, Wouter heeft er geen zin meer in: wil gewoon met vrouw en kinderen op een bankje in de zon in het Vondelpark gaan zitten. PvdA kenmerkt zich altijd door zeer verantwoordelijk gedrag: eerst laten ze het kabinet vallen om een paar luttele zeteltjes te winnen in de gemeenteraadsverkiezingen, nu gooit de Minister van Financiën midden in de kredietcrisis de handdoek in de ring. Ook Van der Laan rent weg, die wil niet in de kamer gaan zitten maar snel op de nog warme stoel van Cohen gaan zitten. En Cohen? Die heeft het moeilijk. Het is iets anders om lijsttrekker te zijn, te moeten vechten voor je plekje, aangevallen te worden door gehaaide en ervaren journalisten dan de machtigste bestuurder van Amsterdam, die laatste kan zich meer arrogantie veroorloven. Cohen ging door de mand in Nova bij Twan en ik voorspel dat hij nog verder door de mand zal zakken. De PvdA gaat weer aan zijn eigen spelletjes ten onder en eerlijk gezegd is dat prima: er is op dit moment geen geld voor PvdA beleid: we moeten gewoon met z'n allen aan de bak! Onder leiding van wie we dat moeten gaan doen is voor mij nog geen uitgemaakte zaak. Het worden spannende tijden......
Groetjes, Alice.
Gepost door: Alicewereldje op 28-04-2010 om 08:20
|
|
27-04-2010 - Even voorstellen: welkom in Alice Wereldje
Hartelijk welkom in Alice wereldje: mijn wereldje om precies te zijn. Ik zal via dit blog een beetje leuteren over mijn dagelijkse wereld en de wereld om ons heen. Het zijn en blijven spannende tijden: ook omdat we straks richting stembus moeten gaan en ik, zoals velen met mij, nog geen idee heb wat ik moet stemmen en ook niet kan overzien wat mijn stem teweeg zal gaan brengen.
Verder is het eindelijk lente, na die lange, koude winter die ondanks strenge vorst toch geen Elfstedentocht mocht opleveren, is het eindelijk lente! De knoppen schieten aan de plantjes en mensen komen uit hun huizen, met meer glimlach dan voorheen.
Dit is sowieso een heerlijke tijd met allerlei gratis vrije dagen en dus korte werkweekjes.
Heerlijk allemaal, ik hoop dat iedereen ervan geniet en ik hoop ook dat veel mensen mijn blog zullen gaan volgen.
Groetjes, Alice vanuit haar eigen Wereldje
Gepost door: Alicewereldje op 27-04-2010 om 19:29
|
|
|